Bueno, parece que la única que no se había iniciado era yo y ya me tocaba...en fin, que yo soy más pudorosa que Borja, así que me va a costar un poco más "desnudarme" en la red. Pero bueno, me imagino que esto me servirá de ejercicio mental para liberarme de esos miedos a lo desconocido. Terapia de choque, desde luego.Y es curioso, porque sin haber escrito una línea, ya me han invitado a participar en otro blog (a Borja y a mi), bueno, es un poco trampa pues el blog es de bai, la agencia de innovación de Bizkaia, con la que trabajamos en colaboración.
Ayer tuvimos esa reunión de una hora que nos proponía Julen..ejem, no nos bastó con una hora, pero bueno, sirvió para adaptarnos un poco a la nueva plataforma y como siempre, maravillarnos de las posibilidades que hay de enredarte en la red y que se te vayan las horas.
Lo que ayer no quedó tan claro es que es lo que vamos a contar aquí. Lo que yo entendí cuando iniciamos este proceso de pasar a 2.0 es que este blog iba a recoger nuestros éxitos y nuestros problemas en este camino (no vamos a hablar de fracasos aún, ¿no?). Pero por otro lado, parecía como que igual no recoger también esas otras cosas que hacemos fuera de la componente 2.0, era desaprovechar las posibilidades del blog.
Quizás reflejarlas aquí sea darles a esas acciones ese matiz de transparencia. No sé. La verdad es que soy neófita en esto y me siento muy torpe aún, pero espero superar mis miedos. Tiempo al tiempo...
6 comentarios:
Bienvenida pues, Saioa. No hace falta tener escrita toda la partitura antes de empezar a tocar. Como dice Koldo Saratxaga, piensa mejor en una banda de jazz. Vete improvisando, déjate llevar un poco, escucha lo que tocan los demás y procura que el conjunto tenga cierta armonía. Eso sí, conviene saber que tipo de música queréis tocar.
Gracias por los ánimos. Y sí, la verdad, debería de aplicarme más lo que dices, pero son muchas las inercias y la necesidades de tenerlo todo controlado...a ver si aprendo.
Saioa, vamos a ver cómo resulta todo esto. Para mí también es una novedad. Nunca antes había podido hacer esto con un cliente y, en fin, pues para mí no deja de ser un cierto experimento que me genera su ansiedad. Bueno, creo que tenemos actitud y eso es importante.
Iñaki, no veas cómo se agradece que esté ahí para animarnos.
Yo espero que lo contéis todo: vuestros éxitos, los fracasos, los miedos, las esperanzas... Ya sé que es pedir mucho, pero los éxitos suelen ser la parte menos interesante de los proyectos.
Hemos acuñado una fórmula que te dará una pista de cómo lo vemos:
transparencia = claridad x obscenidad
Me gusta esa definición de transparencia, y comparto contigo que generalmente los fracasos tienen un "anecdotario" mayor. Lo que pasa es que desde que me enseñaron la distinción entre exigencia (haz más, esfuérzate más, nunca es suficiente) y excelencia (buscar un resultado excepcional disfrutando del viaje) procuro quedarme con la segunda, disfrutar más e intento pensar en los fracasos como problemas o retos a resolver. Así que todo vuestro apoyo en este proceso de aprendizaje se agradece enormemente.
Nire zorion beroenak, Saioa, pausu hau ematearren. Nire ustez, erabat biluztu baino, denon eskura dauden gauzetaz hitzegin eta hausnartzea ez da gutxi. Eta...ulertu dudanez, hausnarketarako puntu bat izanik, hurrengo erronka botatzen dut hemen, euskaldunok ere gure ama hizkuntzan hausnartu ahal izatea. Honekin ez dut inongo mugarik jarri nahi, guztiz aurkakoa, mugak apurtzea hain zuzen ere. Dena delakoa, nire zorion beroenak berriz ere!
---------------------
En primer lugar, Saioa, mi mas sincera enhorabuena por este nuevo reto. En mi humilde opinión, no se trata tanto de desnudarse completamente, si no de permitir un punto de reflexión abierto, casi nada... Entiendo que...siendo un punto de reflexión, cabe también la siguiente propuesta. Permitir que los vascoparlantes podamos expresarnos también en nuestra lengua materna. Con esta propuesta no es mi intención poner ningún tipo de límite. Todo lo contrario. Puede ser una oportunidad para romper límites. Al fin y al cabo, de esto se trata, no?
Al margen de todo esto, sinceramente y de todo corazón, mi más enhorabuena por la iniciativa. (y por derivada, enhorabuena a Julen por estar continuamente con el "akuilu" en la promoción de este tipo de iniciativas)
Publicar un comentario en la entrada